Κατάθεση ψυχής του Σάββα Κωφίδη στο mpalakritis.gr

Απολαυστικός συνομιλητής ο Σάββας Κωφίδης. Η συνάντηση με τον Συντονιστή των Τμημάτων Υποδομής του ΟΦΗ στο «Βαρδινογιάννειο» δεν είχε πραγματικά τίποτε κοινό με τις κοινές συνεντεύξεις.

- Advertisement -

Καθόλου τυχαίο ότι ένα μεγάλο μέρος της αφιερώθηκε στη μεγαλύτερη αγάπη που έχουμε και οι δύο. Τη μουσική. Αγάπη πολύ μεγαλύτερη από το ποδόσφαιρο. Ουσιαστικά ξεκίνησε ως συζήτηση και κατέληξε σε…ανταλλαγή απόψεων. Για τον Σοπενάουερ και τον Καντ, για τον ποδοσφαιρικό «φιλόσοφο» Σόκρατες, για τα «Nερώνεια πλέγματα» που έχουν συνθλίψει τον κοινωνικό ιστό. Και βέβαια για τον ΟΦΗ, και την προσπάθεια που καταβάλλεται να «χτίσει» πρώτα σωστούς χαρακτήρες, και στη συνέχεια να ακολουθήσουν – αν γίνει κι όποτε γίνει αυτό – οι καλοί ποδοσφαιριστές.

Ένας άνθρωπος της μοναχικής ελευθερίας των riffs του heavy metal και της πληρότητας της κλασικής μουσικής. Με φυσική απέχθεια προς κάθε συνειδησιακή «ντρίμπλα». Με απόψεις όχι αιρετικές αλλά ξεκάθαρα εξοβελιστέες από την «Ναπάλμ» λογική του σύγχρονου κόσμου, που «κατακαίει» τα πάντα. Με απόλυτη συνείδηση της ρομαντικής μοναξιάς μιας προσωπικής διαδρομής που απορρίπτεται…εξ’ ορισμού από τα σύγχρονα πρότυπα.

Ακόμα κι αν διαφωνείς με μέρος των απόψεων του, δε γίνεται να μην υποκλιθείς στην συνέπεια που τις υπηρετεί και το ΚΟΣΤΟΣ που αυτό συνεπάγεται.

Γιατί η λέξη «κλειδί» στην διαδρομή της προσωπικότητας του  Σάββα Κωφίδη είναι ακριβώς αυτή. Το ΚΟΣΤΟΣ. Το οποίο αποδέχεται με ευχαρίστηση, ανεξαρτήτως συνεπειών, όταν χρειάζεται να υπερασπιστεί την προσωπική του αξιοπρέπεια.

Αναγκαστικά λόγω εύρους «σπάσαμε» τη συνέντευξη σε δύο κομμάτια. Το δεύτερο θα ακολουθήσει αύριο.

Απολαύστε λοιπόν τις απόψεις και τις ιδέες του Σάββα Κωφίδη.

Η αδελφική φιλία με το Γιάννη Σαμαρά

Η φιλία είναι ένα από τα ιερότερα πράγματα που έχουν ακόμα απομείνει στον κόσμο. Η πραγματική. Όχι η ψεύτικη. Αυτή που δεν επιβάλλεται από υποχρεώσεις, συμβάσεις ή ανάγκες. Μια τέτοια γνήσια φιλία με το Γιάννη Σαμαρά είναι και ο λόγος που ο Σάββας Κωφίδης βρίσκεται σήμερα στο Ηράκλειο. Η αρχή της ξεκινάει στα μέσα της δεκαετίας του ’80 όταν οι δύο τους αγωνίζονταν στον ΟΦΗ και τον Ηρακλή. Αργότερα ο δρόμος των δύο ποδοσφαιριστών συναντήθηκε στην Αθήνα εξαιτίας των «αιωνίων» αντιπάλων. Ο Σάββας Κωφίδης μας λέει:

-Πως προέκυψε ο ΟΦΗ;

«Με τον Γιάννη Σαμαρά γνωριζόμαστε από τον καιρό που παίζαμε ποδόσφαιρο. Αυτός στον ΟΦΗ, κι εγώ στον Ηρακλή. Γνωριζόμουν με πολλά παιδιά από τον ΟΦΗ αλλά με το Γιάννη είχαμε από τότε αδελφική σχέση. Η σχέση αυτή συνεχίστηκε κι αργότερα όταν πήγα στον Ολυμπιακό και αυτός στον Παναθηναϊκό. Εγώ πήγα Ιούλιο στην Αθήνα, ο Γιάννης ήρθε μερικούς μήνες μετά το Δεκέμβριο. Βρήκαμε σπίτι που μέναμε μαζί. Δηλαδή στον πάνω όροφο ο Γιάννης, στον κάτω εγώ. Τέσσερα χρόνια, ήμασταν συνέχεια μαζί».

-Δεν υπήρχε τότε αντίδραση από τον Τύπο, παρά το γεγονός ότι τότε δεν ήταν οπαδικός αλλά φίλα προσκείμενος;

«Κανένας δε γνώριζε τίποτα. Από τη μία πλευρά δε μας ενδιέφερε, από την άλλη δεν είχαμε λόγο να μιλάμε για την ιδιωτική μας ζωή σε κανένα. Με το Γιάννη έχουμε αδελφική σχέση. Μου είχε μιλήσει πριν ακόμα ολοκληρωθεί αυτό το πρότζεκτ με τον ΟΦΗ, και μου είχε πει ότι υπήρχε σαν ιδέα και σαν σκέψη. Ήθελε να έρθω και έγινε. Μιλάμε την ίδια γλώσσα. Γνωρίζουμε το ποδόσφαιρο και το καταλαβαίνουμε ως φορέα πολιτισμού και υγείας. Είναι κάτι που δεν θα έβρισκα αλλού. Σε όλη την Ελλάδα δεν υπάρχει κάτι παρόμοιο. Ήταν μια ευκαιρία για να το ζήσω. Ένα ποδόσφαιρο διαφορετικό από αυτό που βιώνει η Ελλάδα. Έτσι αποφάσισα να έλθω εδώ».

-Τα κοινά σημεία αναφοράς στο χαρακτήρα σου με το Γιάννη Σαμαρά ποια ειναι δηλαδή; Τι είναι αυτό που σας ενώνει περισσότερο και σας κάνει να είστε τόσο καλοί φίλοι;

«Είναι η ιδέα για τη ζωή».

-Δηλαδή;

«Θέματα αξιών όπως η αγάπη, και η αλληλεγγύη για το συνάνθρωπο. Αν πάμε στο ποδόσφαιρο, αυτό είναι η υγιής όψη του. Το ποδόσφαιρο που παίζεται για τη χαρά του παιχνιδιού, τη διασκέδαση, και την προσφορά στον κόσμο που θέλει να το απολαύσει και να το χαρεί. Ένα ποδόσφαιρο που είναι έξω από πάθη, μίσος και αυτοσκοπούς. Τη νίκη δηλαδή με οποιοδήποτε κόστος, και το κέρδος ως προιόν εκμετάλλευσης. Αυτό είναι κάτι που δεν υπάρχει ούτε στη σκέψη του Γιάννη ούτε στη δική μου. Αυτή τη στιγμή το ποδόσφαιρο είναι παντού προϊόν εκμετάλλευσης. Εμείς δεν το σκεφτόμαστε έτσι. Το σκεφτόμαστε ως πηγή πολιτισμού, συμπεριφοράς, και συναισθημάτων. Οποιουδήποτε συναισθήματος έχει να κάνει με τη ζωή, γιατί για μας το ποδόσφαιρο είναι ζωή. Σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Καλύτερο χαρακτήρα. Αν είσαι καλός ποδοσφαιριστής αυτό έρχεται σαν δεύτερο στοιχείο. Πρώτα από όλα είναι ο άνθρωπος, και μετά έρχεται η ικανότητα του ποδοσφαιριστή. Αυτή είναι η πεποίθηση η δική μου και του Γιάννη, και του Γιώργου που είναι πιο νέος από μας και έχει καταπληκτικό μυαλό με μεγάλη ωριμότητα».

«Πρώτα η ψυχή και μετά η μπάλα»

Οι φιλοδοξίες των ανθρώπων του ΟΦΗ δεν είναι το «Βαρδινογιάννειο» να αποτελέσει «εργαστήρι» παραγωγής και αξιοποίησης ταλέντων. Αυτό που πρωτίστως ενδιαφέρει είναι το «σμίλεμα» των χαρακτήρων. Η «μαραγκουδική» για να παραδώσεις όχι έναν καλό ποδοσφαιριστή στο γήπεδο και την εξέδρα κατά τα πρότυπα του «Circus Maximus» του Κολοσσαίου, αλλά έναν χρήσιμο άνθρωπο στο κοινωνικό σύνολο. Απολαυστικός ο Σάββας Κωφίδης για τον ωραίο και δύσκολο αγώνα που δίνει καθημερινά με τους συνεργάτες του στο ΒΑΚ.

-Πόσα παιδιά βρίσκονται αυτή τη στιγμή στον ΟΦΗ;

«Δε μας αφορά η ποσότητα, αλλά η ποιότητα. Είναι παιδιά που επιλέγονται για να μπουν σε ένα πρόγραμμα το οποίο θα αναπτυχθεί. Θα δώσουμε το χρόνο, την αγάπη και όλη την τεχνογνωσία για να αναπτύξουμε ένα παιδί. Όχι για να γίνει αποκλειστικά ποδοσφαιριστής. Αλλά για να ζήσει, και να κάνει ένα ταξίδι που μέσα από αυτό θα κερδίσει χιλιάδες πράγματα. Η σκέψη μας βέβαια είναι να κάνουμε παιδιά που να μπορούν να παίξουν στον ΟΦΗ ή οπουδήποτε αλλού. Αλλά μεσα από το ποδόσφαιρο μπορούν να εξελιχθούν σε κάτι διαφορετικό. Να γίνουν κάτι άλλο. Προπονητές ή οτιδήποτε άλλο έχει ανάγκη το ποδόσφαιρο. Πάνω από όλα όμως αυτό που μετράει είναι να γίνουν χρήσιμοι και σωστοί άνθρωποι. Καλοί χαρακτήρες για να βοηθήσουν το κοινωνικό σύνολο να αναπτύσσεται με υγεία. Αυτός είναι ο στόχος. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν οι ομάδες U 13, U14, U15, U17, και U 19. Αυτά είναι προς το παρόν τα τμήματα, αλλά υπάρχει προοπτική για να δημιουργηθούν και τμήματα U11, U12, και ούτω καθεξής. Απλά τώρα ξεκινάμε από αυτούς και με σταθερά βήματα θα «χτίσουμε» και τα υπόλοιπα».

-Αυτά τα μηνύματα και τις αξίες που θέλετε να περάσετε στα παιδιά μπορούμε να τις αναπτύξουμε περισσότερο; Που εστιάζεται η δουλειά σου;

«Σεβασμός, αγάπη, θέληση, αφοσίωση, θάρρος, αλληλεγγύη, και ομαδικότητα είναι οι αξίες που αναπτύσσονται μέσα στα παιδιά. Πρώτα σε αυτά εστιάζουμε και μετά στις ποδοσφαιρικές τους ικανότητες. Βεβαίως υπάρχει μια παράλληλη διαδικασία. Υπάρχει συνδυασμός αυτών των δύο. Αν προτάξουμε το ένα περισσότερο έναντι του άλλου, έχουμε αποτύχει. Θέλουμε αυτές οι αξίες να μπαίνουν μέσα στην ποδοσφαιρική ικανότητα του κάθε παιδιού. Αναπτυσσόντας τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες, αναπτύσσουμε στον ίδιο χρόνο και τις κοινωνικές του δεξιότητες. Για μας όπως είχα πει και την προηγούμενη φορά, το γήπεδο δεν είναι ένας χώρος που απλά παίζουμε ποδόσφαιρο και κλωτσάμε τη μπάλα, ή κάνουμε τις ωραίες ενέργειες. Αυτές τις αξίες θέλουμε να τις περάσουμε στο γήπεδο. Αλλιώς έχουμε αποτύχει».

-Με ποιο τρόπο όμως μπορεί κάποιος να περάσει σε ένα παιδί ή και σε ένα μεγαλύτερο ακόμα αυτές τις αξίες, Να κάνουμε γενικότερη την ερώτηση.

«Με τη συνέπεια του λόγου μας. Τη σταθερότητα που μας διακρίνει. Μιλάω για τους ανθρώπους που είναι γύρω από αυτό το κομμάτι. Όλοι μιλάνε την ίδια γλώσσα που μιλάω εγώ ή ο Γιάννης. Αρα αυτήν την σταθερότητα το παιδί τη βλέπει στην καθημερινότητα του. Αυτή είναι που του δίνει την ώθηση να στρέψει το βλέμμα του σ’ αυτό που του λέμε. Δεν του λέμε απλώς κάτι και στη συνέχεια κάνουμε κάτι διαφορετικό. Η ζωή μας, η καθημερινότητα μας, δείχνει το πόσο πιστεύουμε όσα λέμε και πως τα τηρούμε. Για αυτό πιστεύουμε ότι τα παιδιά θα «μπούνε» σε αυτό. Αυτή είναι η πεποίθηση μας».

-Μέσω των πράξεων, που επιβεβαιώνουν τα λόγια σας

«Βεβαίως. Τα παιδιά το βλέπουν αυτό μέσα από την προπόνηση. Να στο πω πιο απλά, εμείς λέμε εδώ στο παιδί, ότι  προτεραιότητα μας είναι η ανάπτυξη του, και όχι το αποτέλεσμα. Και η νίκη δε μας αφορά ως προτεραιότητα. Η νίκη είναι σημαντική όταν έρθει μέσα από μια διαδικασία ενός σωστού και υγιούς τρόπου παιχνιδιού. Αν εμείς δείξουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που λέμε στη θεωρία, και σε ένα παιχνίδι αρχίζουμε να φωνάζουμε, να βρίζουμε το διαιτητή, ή τα παιδιά και να τους λέμε «γιατί έκανες λάθος», ή «τι είναι αυτά που κάνεις», ή χάνουμε το παιχνίδι κι αρχίσουμε να κλαίμε, αυτό θα έδειχνε ότι θα ήμασταν ασυνεπείς, και δεν θα υπήρχε πρόγραμμα. Όμως εμείς μένουμε εκεί και το εννοούμε. Μαθαίνουμε τα παιδιά να παίζουν σωστά το ποδόσφαιρο. Δεν τα μαθαίνουμε να κερδίζουν ένα παιχνίδι με οποιοδήποτε κόστος. Να χτυπάνε τις μπάλες όπου νάναι, ή να μιλάνε άσχημα στο διαιτητή ή το συμπαίκτη τους ή τον αντίπαλο. Αν δεν υπάρχει σεβασμός έχουμε αποτύχει. Μ’ αυτό τον τρόπο προσπαθούμε να μεταφέρουμε στα παιδιά αυτές τις αξίες. Πάντα μέσω της συνέπειας. Σε διαφορετική περίπτωση και εσείς από τον Τύπο θα μπορούσατε να το αξιολογήσετε και να πείτε «αυτοί είναι ανακόλουθοι. Άλλα λένε κι άλλα κάνουν στο γήπεδο. Οι  ποδοσφαιριστές δεν έχουν σεβασμό, αντιμιλάνε, τρώνε κόκκινες, χτυπάνε, κλωτσάνε». Αυτό όμως δε συμβαίνει γιατί εμείς θέλουμε ακριβώς το αντίθετο. Το γύρω – γύρω ακόμα φτιάχνεται. Οι γονείς και το «περιβάλλον» του παιδιού.

-Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πως πάτε με αυτό το κομμάτι; Τους γονείς πως θα τους εκπαιδεύσετε;

«Κι αυτό το κομμάτι θέλει εκπαίδευση. Είναι βήματα που πρέπει να κάνουμε γιατί και οι γονείς ακόμα δεν είναι έτοιμοι. Κι αυτό θα συμβεί. Έχουμε υπομονή και επιμονή. Αξιολογούμε τα πράγματα. Όλα τα κάνουμε με αγάπη. Χωρίς νεύρα και θυμό. Μπορούμε να διαχειριστούμε τον εαυτό μας, και μετά να γνωρίσουμε και τους άλλους. Τους γονείς, τα παιδιά, οποιονδήποτε. Ήδη έχουμε αναλύσει κάποια θέματα με τους γονείς. Έχουμε προγραμματίσει να έχουμε συναντήσεις – συνεδρίες μαζί τους, και να υπάρχει ακόμα ψυχολογική υποστήριξη. Κι αυτό είναι κάτι απαραίτητο μέσα στο πρόγραμμα που έχουμε».

-Είσαι ικανοποιημένος μέχρι τώρα με την πρόοδο αυτού του προγράμματος. Αναφέρομαι στην ανταπόκριση των  μηνυμάτων που επιδιώκετε να περάσετε. Το κατά πόσο καταρχήν γίνονται κατανοητά, και στη συνέχεια αποδεκτά;

«Για το χρονικό διάστημα που βρισκόμαστε στην ομάδα νομίζω ότι τα αποτελέσματα είναι αρκετά ικανοποιητικά. Τώρα αρχίζουμε να «χτίζουμε». Βάζουμε βήμα – βήμα τα πράγματα. Είμαι ευχαριστημένος κυρίως από το ότι όλοι όσοι εμπλέκονται γύρω από αυτό το κομμάτι της ανάπτυξης, αρχίζουν και κατανοούν και γίνεται κτήμα τους το τι θέλουμε να κάνουμε. Είναι αυτό που σας λέω. Γνωρίζουμε εμείς πρώτα τον εαυτό μας, για να μπορούμε στη συνέχεια να κάνουμε πράξη αυτό που θέλουμε. Είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Αυτό μου δίνει την αίσθηση και την πεποίθηση ότι το εγχείρημα θα «απογειωθεί». Ότι θα φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο. Εκτός από αυτό θα πρέπει να δούμε πολύ πιο πέρα. Την ατμόσφαιρα, το πόσο επιδρά στο φίλαθλο κόσμο και πως αυτός ο κόσμος θα το δεχτεί. Ήδη υπάρχουν σημάδια ότι το δέχονται. Αναφέρομαι στην φιλοσοφία, και τη στάση του ΟΦΗ γενικότερα. Από την πιο μικρή ηλικία μέχρι την πρώτη ομάδα ακολουθείται ενιαίος τρόπος σκέψης. Και σε προπονητικό επίπεδο, και σε φιλοσοφία – νοοτροπία. Όλα είναι τα ίδια. Είναι πολύ σημαντικό και πιστεύω ότι θα έρθει στιγμή που αυτή η προσπάθεια θα “απογειωθεί”. Αυτός είναι άλλωστε ο στόχος μας».

«Το μήνυμα του ΟΦΗ απευθύνεται σε όλη την Ελλάδα»

Η κουβέντα στη συνέχεια πήγε στην πρώτη ομάδα του ΟΦΗ και στην πορεία του στο πρωτάθλημα της Super League 1. Όχι την αγωνιστική. Αναφερθήκαμε σε αυτή τη δύσκολη, μοναχική προς το παρόν διαδρομή που προτάσσει πάνω από όλα το σεβασμό στο άθλημα. Δυσκολονόητα πράγματα σε ένα «βιότοπο» γεμάτο με «σαπρόφυτα» και ανθεκτικές τοξικότητες.

-Έχει ανάγκη το ελληνικό ποδόσφαιρο, γενικότερα ο ελληνικός αθλητισμός από έναν ΟΦΗ όπως κι αν λέγεται αυτός; Εννοώ από μια ομάδα που θα διαπννέεται από τη σωστή στρατηγική, και πέραν του γηπέδου; Την ψάχνει το ελληνικό ποδόσφαιρο αυτή την ομάδα; Τον ΟΦΗ στο Καραισκάκη ο κόσμος τον χειροκρότησε.

«Ο κόσμος έχει ανάγκη από το καθαρό ποδόσφαιρο. Εχει ανάγκη από το να χαίρεται το ποδόσφαιρο. Θέλει να πάει στο γήπεδο, για να δει κάτι ωραίο, όμως έχει απαξιώσει το ελληνικό πρωτάθλημα».

-Γιατί συμβαίνει αυτό;

«Γιατί η ηγεσία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ακόμα και η πολιτική ηγεσία δεν κάνουν κάτι για να βοηθήσουν το ίδιο το άθλημα. Μετά πάμε στις ίδιες τις ομάδες που αναπαράγουν συνέχεια την εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου. Τίποτα άλλο δεν κάνουν. Δεν αναπαράγουν κάτι που αυτή τη στιγμή έχει ξεκινήσει ο ΟΦΗ. Άρα ψάχνουμε κι άλλες ομάδες που κάνουν το ίδιο με μας. Κι αν αυτό μεγαλώσει, τότε το ελληνικό ποδόσφαιρο μπορεί να βρει έναν δρόμο. Μια αρχή. Δεν έχει βρει ποτέ του, μια αρχή».

-Αισθάνεσαι ότι ο ΟΦΗ αυτή τη στιγμή είναι κάτι σαν πείραμα, γιατί τουλάχιστον σε διάρκεια δεν υπάρχει ανάλογο προηγούμενο. Σας βλέπω ότι είστε αποφασισμένοι να παραμείνετε πιστοί σε κάποιες αξίες οι οποίες τσαλαπατώνται καθημερινά, σε έναν άκρως επαγγελματικό χώρο όπου η επιτυχία όπως και να το κάνουμε είναι ταυτισμένη με το αποτέλεσμα.

«Εμείς εδώ δεν πειραματιζόμαστε».

-Δεν εννοούσα αυτό.

«Είναι ένα εγχείρημα. Μπορεί κάποιος να το δει απέξω και να αναρωτιέται «εντάξει πόσο μπορεί να αντέξουν αυτοί» ή να πει «κάποια στιγμή θα γίνουν μέρος του συστήματος».

-Είναι απόψεις που τις έχω ακούσει.

«Να ξέρεις όμως ότι είμαστε έξω από αυτό. Κι ο Γιάννης, κι ο Γιώργος το σκεφτόταν πολύ χρόνο και το μελετούσαν πριν επιχειρήσουν να κάνουν την κίνηση με τον ΟΦΗ. Δεν πήγαν για να δοκιμάσουν πράγματα. Ξέρουν το δρόμο. Τον γνωρίζουν. Αυτή είναι η διαφορά. Δεν είναι ότι κάνουμε κάτι και δεν ξέρουμε που πάμε. Έχουμε πίστη σε αυτό που θέλουμε να κάνουμε, γιατί έχουμε πίστη στις ιδέες μας».

-Πάντως είναι μοναδικό μια ομάδα να ξεκινάει με αυτές τις αρχές κι όχι να τις βρίσκει στο δρόμο. Γιατί ωραίες ιστορίες υπήρξαν, στο ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά στην πορεία κατέρρευσαν. Το να ξεκινάς όμως με αυτές τις ιδέες γνωρίζοντας ότι αυτές δεν ευδοκιμούν, είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει.

«Αυτό ήθελα να πω. Ειναι η πρώτη φορά που ο κόσμος εκ των προτέρων γνωρίζει ότι μια ομάδα έχει αυτή τη φιλοσοφία. Αυτό το πράγμα το θέλει ο κόσμος, γι’ αυτό το υποστηρίζει. Αν λέγαμε κάτι άλλο και κάναμε κάτι διαφορετικό, τότε ο κόσμος δικαιολογημένα θα είχε λόγο να μας απαξιώσει».

-Εσύ βλέπεις ότι υπάρχει αποδοχή αξιών από τα παιδιά αυτών των πραγμάτων. Υπάρχει πρόσφορο έδαφος για να πιάσει ο σπόρος που προσπαθείτε να βάλετε;

«Βρισκόμουν και σε άλλες ομάδες για αναπτυξιακά προγράμματα και στον Ηρακλή και στον Άρη. Μιλάμε για το σύστημα. Επειδή αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούσαν με βάση το σύστημα, δε μπόρεσε να ολοκληρωθεί τίποτα. Γιατί στην πορεία και στους δύο μπήκαν ανθρωποι που δεν πιστευαν σε τίποτα παρά μόνο στο χρήμα. Γι’ αυτό και οδηγήθηκε ο Ηρακλής σ’ αυτό το σημείο. Αλλά και στον Άρη στις αναπτυξιακές ηλικίες δε μπορούσε να κρατηθεί αυτό. Ούτε εγώ μπορούσα μείνω εκεί. Αμέσως λοιπόν είτε το σύστημα με αποβάλλει, ή εγώ φεύγω. Εδώ τι βρήκα; Βρήκα πράγματα τα οποία το σύστημα δε μπορεί να μου δώσει. Ο ΟΦΗ είναι μέσα σε ένα συστημικό πρωτάθλημα, όμως ξεχωρίζει για τη διατήρηση των αξιών και των ιδεών του μέσα από το ποδόσφαιρο. Διαδίδει ότι «Υπάρχει κι αυτό παιδιά. Κοιτάξτε το. Σας αρέσει; Θέλετε να το ακολουθήσετε;  Θέλετε να το ακολουθήσουμε όλοι για να έρθει ο κόσμος στα γήπεδα;»

-Ο ΟΦΗ λοιπόν δεν απευθύνεται μόνο στους οπαδούς του αλλά σε όλη την Ελλάδα.

Ναι μπορείς να το πεις αυτό. Και με έμμεσο και με άμεσο τρόπο.

Το πρότυπο του Σόκρατες και η «Δημοκρατία των Κορίνθιανς»

Όλος ο αθλητισμός έχει οικοδομηθεί στο θεμέλιο που λέγεται ΗΘΟΣ. Δεν είναι πολλοί αυτοί ωστόσο που το περιλαμβάνουν στην κορυφή του αξιακού τους κώδικα, αλλά αποδέχονται μετά χαράς το κόστος σε κύρος, και σεβασμό προς χάριν του αποτελέσματος, της αρρωστημένης φιλοπρωτίας και του χρήματος. Ο Σάββας Κωφίδης στέκεται απέναντι από όλα αυτά και είναι αποφασισμένος να δώσει τον αγώνα για να «μεταλαμπαδεύσει» τις πανανθρώπινες και διαχρονικές αξίες στους ποδοσφαιριστές που ακόμα εκκολάπτονται στο ΒΑΚ.

-Και παλιότερα, και σήμερα το στερεοτυπικό πρότυπο του επιτυχημένου ποδοσφαιριστή παραπέμπει σε αυτό του ψυχρού επαγγελματία. Αυτό είναι κάτι που υπάρχει σε συντριπτικό ποσοστό στα μυαλά των παιδιών. Πόσο δύσκολο είναι να το βγάλεις όταν μάλιστα στην καθημερινότητα βομβαρδίζονται από τέτοια ερεθίσματα; Η μία ή οι δύο ώρες που θα μείνεις ή θα μείνετε με τα παιδιά μπορούν να αλλάξουν τη σκέψη τους, από τη στιγμή που μετά που θα φύγουν θα συνεχιστεί ο ίδιος «κατακλυσμός» μηνυμάτων;

«Κάθε μέρα θα προσπαθώ να το κάνω αυτό. Θα δώσω μέχρι και την τελευταία ρανίδα της ψυχής μου. Μέχρι εκεί  που δεν πάει άλλο. Πράγματι τα παιδιά «βομβαρδίζονται» από τέτοια πρότυπα, και βέβαια δεν ευθύνονται αυτά για ότι συμβαίνει. Το πρότυπο του επιτυχημένου ποδοσφαιριστή που βασίζεται μέσα από τη δόξα και το χρήμα είναι που τα οδηγεί σε λάθος νοοτροπίες στο ποδόσφαιρο και την κοινωνία. Εμείς θα προβάλλουμε ποδοσφαιριστές που ήταν αξίες. Όπως ήταν ο Σόκρατες. Αν δεν τους γνωρίσουν και δεν ανατρέξουν τα παιδιά σε αυτούς τότε έχουμε δύσκολο έργο. Ο Σόκρατες ήταν τεράστιος ποδοσφαιριστής αλλά και άνθρωπος. Κοινωνικά και πολιτικά είχε συνείδηση. Δημιούργησε την Δημοκρατία των «Κορίνθιανς» μέσα σε μια ποδοσφαιρική ομάδα. Αυτός δε μπορεί παρά να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Το ξέρουμε ότι είναι δύσκολο το έργο που έχουμε μπροστά μας. Γι’ αυτό το λόγο αγωνιζόμαστε. Για να αναπτύξουμε τα παιδιά και να έχουν και κοινωνικές δεξιότητες».

-Κοινωνικά μου είπες τα πράγματα που προσπαθείτε να περάσετε. Σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο, μιλώντας ποδοσφαιρικά, είστε ικανοποιημένοι από τα τμήματα Υποδομών;

«Ναι μπορώ να πω ότι για το χρόνο που δουλεύουμε, γιατί είναι λίγος  χρόνος, είναι ορατό ότι μπήκαμε σε ένα δρόμο. Αυτό φυσικά μας χαροποιεί όπως και το γεγονός ότι πιστεύουμε σ’ αυτό που κάνουμε. Είμαστε βέβαιοι για αυτό. Δεν μας ταράζει κάτι. Για μας είναι σημείο αναφοράς κάθε εμπόδιο ώστε να γινόμαστε καλύτεροι και να προσπαθούμε περισσότερο. Είμαστε βέβαιοι ότι θα πάμε καλά».

-Θα αφήσουμε ξανά το αγωνιστικό κατά μέρος. Δεν είναι και θέμα χαρακτήρα ενός παιδιού η αποδοχή ή η απόρριψη αυτών των αξιών.

«Τώρα θα μπούμε στην διαμάχη Σοπενάουερ και Καντ για το θέμα με το έμφυτο της προσωπικότητας. Εγώ υποστηρίζω την άποψη του Σοπενάουερ. Το ότι στον πυρήνα βαθιά υπάρχει το έμφυτο, το οποίο δεν μετακινείται όσο κι αν επηρεάζεται από το έμμεσο και το άμεσο περιβάλον που διαμορφώνει το χαρακτήρα ενός παιδιού καθώς αναπτύσσεται. Πάντοτε υπερισχύει το έμφυτο. Υπάρχει το ερώτημα το άτομο κάνει την κοινωνία ή η κοινωνία το άτομο; Νομίζω ότι υπάρχει αλληλοεπίδραση, αλλά εγώ πιστεύω πολύ στο άτομο. Σίγουρα όμως αν δεχτεί αρνητικά ερεθίσματα επειδή ο άνθρωπος είναι αδύναμος, μπορεί να υπερισχύσει πάνω του η κοινωνία ακόμα κι όταν υπάρχει έμφυτο. Μπορεί να κοιμάται μέσα στο υποσυνείδητο και ποτέ να μην αναδειχθεί. Άρα είναι χρήσιμο, να είμαστε εμείς που θα δώσουμε στο παιδί τα θετικά αντί για τα αρνητικά ερεθίσματα. Αν κάποιος δεν αποδέχεται τα μηνύματα θα σηκωθεί και θα φύγει από μόνος του. Χωρίς να τον αποβάλλουμε εμείς. Αν θέλει να είναι aggressive, αν θέλει να πετύχει δόξα, επιβεβαίωση, χρήμα οτιδήποτε, θα φύγει μόνος του. Πάντοτε υπάρχει αυτή κι αυτή η περίπτωση. Υπάρχουν αρκετοί διαφορετικοί χαρακτήρες σε ένα σύνολο.Το θέμα είναι πως θα το διαχειριστούμε εμείς ούτως ώστε η μία προσωπικότητα να μην καλύπτει την άλλη και να μπορούν να συνυπάρξουν ως ομάδα. Αυτό προσπαθούμε να περάσουμε. Το «εγώ» να γίνει «εμείς», και το άτομο να ενεργεί για το καλό του συνόλου. Ενισχύουμε την ατομικότητα και την πρωτοβουλία για το συνολικό καλό».

-Σε ένα παιδί που έρχεται και σου λέει ότι θέλω να γίνω ποδοσφαιριστής για να βγάλω πολλά χρήματα, ή το ρωτάς εσύ και σου δίνει αυτή την απάντηση τι του λες;

«Του λέω ότι αν ο οποιοσδήποτε μεγάλος ζωγράφος ήξερε τι επιτυχία και τι χρηματική αξία θα είχαν τα έργα του, μπορεί τα έργα του να μην ήταν τα ίδια. Δυστυχώς τέτοιες ιδέες μπορούν να περάσουν και από το περιβάλλον ενός παιδιού όπως συνηθίζεται. Του λένε π.χ. πήγαινε και πάρε ένα χαρτί για να γίνεις γιατρός γιατί θα είσαι αποδεκτός και θα έχεις χρήματα. Εμείς θα πούμε το άλλο. Πήγαινε να γίνεις γιατρός γιατί έτσι θα ωφελήσεις την ανθρωπότητα, ή γίνε ποδοσφαιριστής γιατί αγαπάς και σε γεμίζει χαρά το παιχνίδι. Τα υπόλοιπα θα έρθουν ως φυσιολογική εξέλιξη. Εμείς θα αγωνιστούμε να του δώσουμε διαφορετικά ερεθίσματα. Πιστεύω ότι τα περισσότερα παιδιά θα έχουν να αφουγκραστούν κάτι το οποίο είναι άξιο για να στρέψουν την προσοχή τους».

 

ΚΟΥΒΙΔΗΣ - ΠΑΓΩΤΟ

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Τρίτη σερί ήττα για τον Ολυμπιακό

Την ήττα με 1-0 γνώρισε ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη από την Μάντσεστερ Σίτι για την 4η αγωνιστική των ομίλων του Champions League. Οι παίκτες...

Μαραντόνα: “Δεν ξέρουν τι έχασαν”

«Και δεν ξέρουν τι έχασαν» ("E non chano se só perso"). Αυτές οι λέξεις είναι γραμμένες, έξω από το νεκροταφείο της Νάπολη, τον Μάη...

Οι 10 κορυφαίες στιγμές του “Ντιεγκίτο”

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα κυριάρχησε στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα επί 15 χρόνια. Το διάσημο αγγλικό περιοδικό «Four Four Two» πριν από μερικούς μήνες και συγκεκριμένα...

Μέσι: “Ο Ντιέγκο είναι αιώνιος”

Συγκλονισμένος ήταν και ο Λιονέλ Μέσι από το θάνατο του Ντιέγκο Μαραντόνα, ο οποίος «έφυγε» από τη ζωή την Τετάρτη (25/11), σε ηλικία 60...

Νάπολι για τον θάνατο του Μαραντόνα: “Ανεπανόρθωτο χτύπημα για την πόλη και την ομάδα”

Ως ένα «ανεπανόρθωτο χτύπημα για τον σύλλογο, αλλά και για ολόκληρη την πόλη» χαρακτήρισε τον θάνατο του Ντιέγκο Μαραντόνα η Νάπολι. Στην ομάδα του ιταλικού...