Το β’ μέρος της συνέντευξης του Σάββα Κωφίδη στο mpalakritis.gr

Συνεχίζουμε σήμερα με το δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Σάββα Κωφίδη στο mpalakritis.gr. Σ’ αυτό το μέρος περάσαμε σε πιο προσωπικές ερωτήσεις. Ο Συντονιστής του Τμήματος Ακαδημιών του ΟΦΗ φύσει αντισυστημικός, μας μίλησε για τις απόψεις του, τις ιδιαίτερες πτυχές του χαρακτήρα του, την σχέση του με το Θεό, την εξωπραγματική για τα δεδομένα της εποχής πρόταση του Κοσκωτά στο Θεοδωρίδη που τον έφερε στον Ολυμπιακό, και βέβαια για την μεγάλη του αγάπη, τη μουσική που πάντοτε «κοντρολάρει» τη ζωή του.

- Advertisement -

-Οι σχέσεις που έχεις με την τεχνολογία;

«Καμία. Ίσα –ίσα για τη δουλειά, για να χρησιμοποιήσω έναν υπολογιστή και να βλέπω κάτι ή να γράφω. Τίποτα άλλο. Με το facebook είμαι αντίθετος. Θεωρώ ότι όπως συμβαίνει με τα περισσότερα πράγματα η χρήση είναι που τα κάνει ωφέλιμα ή όχι. Όπως η διάσπαση του ατόμου. Τη χρησιμοποιήσαμε εις βάρος της ανθρωπότητας φτιάχνοντας την ατομική βόμβα. Είμαι «αντί» γιατί χρησιμοποιείται έτσι, και δε θέλω να μπω σ’ αυτό το παιχνίδι. Του κυνηγιού, και της επιβεβαίωσης, μέσα από δύο γραμμές που γράφει κάποιος, και μπορεί να είναι ανόητες, ή που καμία φορά  μπορεί να γραφτεί κάτι καλό. Αλλά αυτό είναι σε ποσοστό 1%. Και το δημοσιογραφικό έντυπο, χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται κατά καιρούς. Διαμόρφωνε παραπλανητικές εικόνες βοηθώντας το σύστημα».

-Πως εσύ ένας άνθρωπος που είσαι αντισυστημικός, όχι στη θεωρία αλλά στην πράξη, συνεχίζεις να βρίσκεσαι σε ένα χώρο που είναι κατ’ εξοχήν συστημικός. Το ποδόσφαιρο είναι μεγάλη βιομηχανία χρήματος. Με σταρ, και μάρκετινγκ, που «πουλάει» είδωλα. Για να επιτύχεις πρέπει να συμβαδίζεις με κανόνες που υπαγορεύονται από πρότυπα που συμβαδίζουν με έναν τρόπο σκέψης οπωσδήποτε μη συστημικό. Πως γίνεται αυτό;

«Πρώτα από όλα έπαιζα ποδόσφαιρο. Το σύστημα δε μπορούσε να μου το στερήσει αυτό. Μπορεί να με απομονώνει, επειδή είμαι περιθωριακός, υπό την έννοια ότι έχω λιγότερες ευκαιρίες να κάνω αυτό που αγαπάω σαν ποδοσφαιριστής ή σαν προπονητής, αλλά αυτό δε μου απαγορεύει να είμαι μέσα σε χώρους, και να αγωνίζομαι γι’ αυτό που πιστεύω. Δηλαδή για ένα διαφορετικό ποδόσφαιρο από αυτό που θέλει το σύστημα».

-Τάσσεσαι υπέρ του ερασιτεχνισμού για παράδειγμα;

«Βεβαίως. Είμαι υπέρ του ερασιτεχνισμού, αλλά και υπέρ του επαγγελματισμού μέσα από μια διαφορετική διαδικασία».

-Δηλαδή;

«Έτσι όπως είναι τα πράγματα θα μπορούσε η σκέψη μας και η νοοτροπία μας να είναι διαφορετική από την εκμετάλλευση του ποδοσφαίρου ως προϊόν για κερδοφορία και μόνο, και όχι για να παράγουμε και να προσφέρουμε στην κοινωνία».

-Σε θυμάμαι τα χρόνια που έπαιζες ποδόσφαιρο, και από τέτε ήθελα να σε ρωτήσω κάτι. Δεν νευρίαζες ποτέ; Στη διάρκεια του αγώνα δεν έγινε ποτέ κάτι που να σε φέρει στα όρια σου; Στα άκρα; Έτσι είσαι και στη ζωή σου; Είναι θέμα αυτοκυριαρχίας ή δεν υπάρχει καθόλου θυμός μέσα σου;

«Φυσικά υπάρχουν στιγμές που θυμώνω. Απλά από πολύ μικρός έμαθα να αυτοκυριαρχούμαι και να διαχειρίζομαι το θυμό μου, γιατί αυτό ήταν εις βάρος αυτού που υπεραγαπούσα. Για παράδειγμα εάν εκνευριζόμουν και έδινα όλη μου την ενέργεια στον διαιτητή ή στις αποφάσεις του, «έφευγα», άρα έχανα το παιχνίδι. Αυτό δηλαδή που αγαπούσα.  Αυτό δεν με οδηγούσε πουθενά, και μετά στενοχωριούμουν. Έτσι σταδιακά ανέπτυξα μια ωριμότητα στη διαχείριση αυτού του πράγματος. Το κάνω και στη ζωή μου. Κρατάω μέσα μου, αυτό που με ενοχλεί, το επεξεργάζομαι μετά, και βλέπω τι ήταν αυτό που το δημιούργησε. Το αξιολογώ. Προσπαθώ να καταλάβω αν ευθύνομαι εγώ ή το περιβάλλον μου. Με βοηθάει. Μπορεί να κάνω κακό σε μένα γιατί κρατάω πολλά πράγματα μέσα μου, και δεν τα εξωτερικεύω. Με αυτόν τον τρόπο διαχειρίζομαι καταστάσεις στη ζωή μου. Καμία φορά αυτό είναι εξοργιστικό για τον άλλο».

-Έχεις έρθει ποτέ στα χέρια με κανέναν;

«Μόνο όταν ήμουν μικρός. Εάν αρχίζει κάποιος και βγαίνει εκτός εαυτού απομακρύνομαι. Δεν έχω λόγο να βρίσκομαι μαζί του στον ίδιο χώρο. Είμαι από τους ανθρώπους που δεν δέχομαι να εξουσιάζομαι ή να υποχρεώνομαι από κάτι γιατί αγωνίζομαι ακριβώς για να μην εξουσιάζεται κανένας από κανέναν».

-Έχεις την πολυτέλεια να το κάνεις αυτό;

«Βεβαίως».

-Στο ρωτάω γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν αυτή την επιλογή και καταπιέζονται καθημερινά.

«Δεν κατάλαβες τι σου είπα. Το ότι δεν δέχομαι να εξουσιάζομαι από κανένα είναι μεγαλύτερο προσωπικό χρέος από οποιαδήποτε ανάγκη έχω ή μπορεί να μου παρουσιαστεί. Δε με αφορά τίποτα άλλο πέρα από την αξιοπρέπεια μου. Μόνο έτσι λειτουργώ. Ότι προβλήματα κι αν αντιμετωπίζω. Αν νιώθω ότι αυτό συμβαίνει φεύγω και δεν με απασχολεί τίποτα. Μπορεί να κάνω συμβιβασμούς για κάποιον άλλον. Όχι για τον εαυτό μου. Κι αυτό πάλι όμως μπορεί να συμβεί για κάποιο χρονικό διάστημα που δεν ξεπερνάει την αξιοπρέπεια μου. Όταν αυτό συμβεί δε με κρατάει τίποτα. Για αυτό βρίσκομαι στο περιθώριο. Φεύγω πριν προλάβει να με διώξει το σύστημα».

-Το έχεις κάνει πολλές φορές αυτό;

«Ουκ ολίγες».

-Πιστεύεις στον Θεό;

«Την ένωση με ένα υπέρτατο Ον την βρίσκω μέσα από τη μουσική και μέσα από τη φύση. Για τη Θεϊκότητα που αναζητώ παίρνω απαντήσεις από αυτά τα δύο. Η μουσική ενώνεται με το Θείο είναι πέρα από κάθε πάθος ανθρώπινο, πέρα από το μίσος και την αγάπη άρα μπορεί να με ενώσει με το Θεό. Δε μπορεί να εξηγήσεις τη μουσική και το Θεό. Μόνο να τα νιώσεις μπορείς».

-Έχεις νιώσει ποτέ την ανάγκη να πας σε ένα ναό και να προσευχηθείς;

«Όχι γιατί τα κτίρια και ο χώρος κατάνυξης είναι έξω από το πνεύμα μου. Αν θέλω να κάνω κάτι τέτοιο μπορώ να το κάνω οπουδήποτε, όχι σε ένα χώρο που τον έφτιαξαν οι άνθρωποι. Αναζητώ από μικρό παιδί το θέμα και την έννοια της ύπαρξης. Το πως βρεθήκαμε όλοι μας εδώ, αλλά μέσα από ένα διαφορετικό τρόπο από αυτόν που λειτουργούν οι θρησκείες. Γιατί οι θρησκείες είναι δογματικές. Εγώ θέλω να αναζητήσω οτιδήποτε μέσα από την ελευθερία της σκέψης. Αν θέλω να αναζητήσω κάτι το κάνω μέσα από τη μουσική και τη φύση. Αυτά τα δύο ούτως ή άλλως ενώνονται μεταξύ τους με τη δύναμη και τη μαγεία των ήχων. Με όλο το σύμπαν. Κάτι που είναι υπεραιώνια Θεϊκό. Χαίρομαι όταν βλέπω ανθρώπους που πιστεύουν, και είναι συνεπείς σε αυτό. Ως επί το πλείστον οι άνθρωποι μιλάνε για πίστη, για αξίες, για Θεό αλλά στη ζωή τους είναι κάτι τελείως διαφορετικό».

-Υπάρχει κάποιο απωθημένο από το ποδόσφαιρο στη διάρκεια της αγωνιστικής σου ζωής; Το ότι δεν πήρες ένα πρωτάθλημα για παράδειγμα, ή δεν έπαιξες στο εξωτερικό;

Πρώτα από όλα είμαι ευτυχισμένος από το γεγονός ότι έπαιξα ποδόσφαιρο. Αυτό ήταν το όνειρο μου από παιδί. Το πραγματοποίησα και μάλιστα στην ομάδα που αγαπούσα, τον Ηρακλή γιατί από 6 ετών είμαι εκεί. Επίσης έκανα πραγματικότητα το όνειρο να ζήσω και να κατανοήσω τη χαρά και όλα τα συναισθήματα μέσα από τη διαδικασία ενός Μουντιάλ. Δεν έγινε πραγματικότητα η επιθυμία μου να παίξω στο εξωτερικό. Ήθελα να ζήσω το άθλημα όπως το ονειρευόμουν. Παρακολουθούσα τότε αγγλικό ποδόσφαιρο και αυτή η ατμόσφαιρα με τρέλαινε. Δεν το έχω όμως απωθημένο».

-Είχε υπάρξει ποτέ πρόταση για να φύγεις από την Ελλάδα;

«Ναι πριν πάω στον Ολυμπιακό υπήρχε μια περίπτωση για την οποία μου είχε μιλήσει ο Θεοδωρίδης, τότε πρόεδρος του Ηρακλή. Είχαμε συμφωνήσει ότι μόνο για το εξωτερικό θα έφευγα από την ομάδα. Αυτός όμως αθέτησε ότι είχαμε πει, και συμφώνησε με τον Ολυμπιακό χωρίς να το γνωρίζω. Και εγώ λειτούργησα με λανθασμένη υπερηφάνεια και έφυγα».

-Από που ήταν η πρόταση;

«Ήταν από δύο ομάδες. Ή μία ήταν η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ αν θυμάμαι καλά. Το χρηματικό ποσό όμως δεν ήταν ούτε το ένα τέταρτο από αυτά που έδωσε από ότι λέγεται ο Κοσκωτάς. Εκτός από τα χρήματα που φαινόταν, ο Ηρακλής πήρε κι άλλα που δεν φάνηκαν ποτέ».

-Από Αγγλία τι ομάδα είσαι;

«Λιντς Γιουνάιτεντ. Από τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων που είχε γίνει στο Καυταντζόγλειο το 1973. Ήμουν μέσα μαζί με τα ξαδέλφια μου που υποστήριζαν τη Μίλαν. Στην αρχή το ίδιο έκανα και εγώ, όμως στη διάρκεια του παιχνιδιού έγινα Λιντς για το ποδόσφαιρο που έπαιζε».

-Υπάρχει κάτι για το οποίο έχεις μετανιώσεις στη ζωή σου;

«Στη ζωή μας για αρκετά πράγματα λέμε «στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα». Τώρα που σκέφτομαι, ίσως πιο ώριμα γιατί αναζητώ και ψάχνω την ύπαρξη, και το πνεύμα μου ίσως κάποια πράγματα να τα έκανα διαφορετικά, όμως οι ιδέες μου στο σύνολο τους δεν άλλαξαν καθόλου».

-Η σχέση σου με τη μουσική; Πόσο σημαντικό ρόλο έχει παίξει στη ζωή σου και πόσο έχει καθορίσει την προσωπικότητα σου;

«Η μουσική είναι η μεγαλύτερη από όλες τις Τέχνες. Στέκεται μόνη της. Η ζωή χωρίς μουσική, είναι ένα λάθος. Το ίδιο είπε και ο Νίτσε πριν 140 χρόνια. Χωρίς τη μουσική δεν ξέρω πόσο θα αναπτυσσόμουν και θα γινόμουν καλύτερος άνθρωπος. Μου δίνει απεριόριστα συναισθήματα που με κάνουν να πλησιάζω στη φύση και το Θεό. Είναι το μόνο πράγμα που θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά την καταστροφή του κόσμου. Αιώνια. Σου προσφέρει πράγματα που μόνο η αρμονία των ήχων μπορεί. Πρέπει πάντως να διαχωρίσουμε κάτι. Η μουσική ανυψώνει τον άνθρωπο πνευματικά και τον κάνει καλύτερο. Οι μεγάλες δημιουργίες ξεπερνάνε τα πάθη του ανθρώπου. Είναι πέρα και πάνω από αυτά. Αυτό είναι βέβαιο για μένα. Η δύναμη της είναι απεριόριστη. Υπάρχει ωστόσο και υποδεέστερη μορφή μουσικής που μπορεί να αναπτύξει και να οδηγήσει σε πάθη όπως είναι η αγάπη αλλά και το μίσος. Αυτή είναι χαμηλού επιπέδου».

-Πες μου τα είδη της μουσικής που προτιμάς. Είναι πλεονασμός βέβαια, γιατί τα γνωρίζουμε.

«Ακούω κλασσική μουσική και heavy metal. Όλη τη γκάμα του metal. Thrash, black, death τα πάντα. Φυσικά υπάρχουν χιλιάδες συγκροτήματα. Σε κάθε είδος metal υπάρχει φοβερή ποιότητα. Εφάμιλλη της κλασικής. Κάποια έργα είναι το ίδιο άρτια με την αιωνιότητα της, και είναι το μόνο είδος με το οποίο μπορεί να συγκριθεί. Δε μπορώ να την ταυτίσω με κάποιο άλλο είδος. Μεμονωμένα υπάρχουν κάποια ακούσματα που είναι αρκετά αξιόλογα. Ορισμένα από αυτά είναι ελληνικές δημιουργίες».

-Φαντάζομαι έχεις παρακολουθήσει πολλές συναυλίες

«Πάρα πολλές. Πήγαινα πριν ακόμα ανοίξουν τα σύνορα για τα metal συγκροτήματα στην Ελλάδα. Πήγαινα στο εξωτερικό. Κυρίως Γερμανία – Ολλανδία. Θυμάμαι ότι η μετάβαση  του hard rock σε heavy metal έγινε το 1978. Τότε υπήρχαν οι Black Sabbath, Rainbow, Deep Purple».

-Όταν ήρθαν οι Maiden στη Ν. Φιλαδέλφεια ήσουν μέσα;

«Βεβαίως».

-Οι καλύτερες συναυλίες που έχεις παρακολουθήσει;

«Είναι πάρα πολλές. Θυμάμαι έντονα την συναυλία των Metallica και των Queensryche στο Βέλγιο, τη συναυλία των Dream Theater στο Νταχάου και άλλες πάρα πολλές. Savage Grace, Overkill, Slayer, πήγαινα παντού. Όταν έβρισκα ρεπό έφευγα. Αλλά πήγαινα στο εξωτερικό σε συναυλίες και πριν γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, μαζί με τον αδελφό μου με τρένο. Αγόραζα metal δίσκους, πριν ακόμα πάρω στερεοφωνικό».

-Έχεις δει και τους Manowar;

«Βεβαίως πριν έλθουν στην Ελλάδα, πήγα και τους είδα στη Γερμανία».

Ο πιο ταιριαστός τρόπος για να κλείσουμε τη συνέντευξη μας με το Σάββα Κωφίδη είναι ακριβώς με ένα κομμάτι των Manowar. Το «Defender». Νομίζω ότι και στιχουργικά ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία και το χαρακτήρα του.

ΚΟΥΒΙΔΗΣ - ΠΑΓΩΤΟ

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ολυμπιακοί Αγώνες: Υποχρεωτικό τεστ κορονοϊού οι αθλητές πριν την άφιξη

Οι αθλητές θα πρέπει να έχουν στην κατοχή τους ένα αρνητικό τεστ COVID-19 που θα πρέπει να έχουν υποβληθεί 72 ώρες πριν φτάσουν στην...

Super League 2/Football League: “Πράσινο φως” για την έναρξη των προπονήσεων

Την ανάγκη για την έναρξη των πρωταθλημάτων της Super League 2 και της Football League ανέλυσαν, μέσω τηλεδιάσκεψης, στον Γενικό Γραμματέα Δημόσιας Υγείας κ....

Με… υπογραφή Μάνου στην κορυφή ο Άρης

Δύο γκολ του Δημήτρη Μάνου (18’, 73’) και το "μαγικό" τέρμα του Σίλβα στο 6ο λεπτό των καθυστερήσεων, έκαναν τη... διαφορά για τον Άρη...

Χωρίς περιορισμό θεατών από το εξωτερικό οι Ολυμπιακοί Αγώνες

Η Ιαπωνία στοχεύει να υποδεχθεί μεγάλο αριθμό επισκεπτών από το εξωτερικό για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο χωρίς υποχρεωτικούς εμβολιασμούς ή καραντίνες. Όπως αναφέρει...

37 νέα κρούσματα στην Κρήτη

Ο ΕΟΔΥ ανακοίνωσε το απόγευμα της Τετάρτης (2/12) 2.186 νέα κρούσματα κορονοϊού το τελευταίο 24ωρο εκ των οποίων τα 37 εντοπίστηκαν στην Κρήτη. Συγκεκριμένα στο...